สำหรับคนที่อยากสร้างแบบตัดเสื้อผ้าด้วยตัวเอง
วัดตัวด้วยสายวัดที่ไม่ยืด ยืนตัวตรงและใส่เสื้อผ้าบาง ๆ ตัวเลขบนภาพคือตำแหน่งจุดวัด
บันทึกขนาดตัวของคุณไว้ Pro บันทึกโปรไฟล์ได้ไม่จำกัด
PDF แบ่งเป็นหน้าปกหนึ่งแผ่นและหน้าขนาดจริง ตอนพิมพ์ให้เลือก 100% (ไม่ย่อ/ขยาย) แล้วใช้ไม้บรรทัดวัดสี่เหลี่ยม 1 ซม. × 1 ซม. ในทุกหน้า ขนาดตัวจะบันทึกไว้ในเบราว์เซอร์นี้โดยอัตโนมัติ
เคล็ดลับ: ลากจุดจับสีฟ้าในตัวอย่างเพื่อปรับได้เหมือนกัน (ต่อความยาวชาย/เอว เจาะคอให้ลึกขึ้น ย้ายเกล็ดอก)
ปรับบนแบบโดยตรง: ค่าที่ปรับไว้ยังอยู่แม้เปลี่ยนขนาดตัว — แบบจะคำนวณใหม่ให้
เปิดและดูตัวอย่างแบบตัดที่มีอยู่แล้ว (DXF) จากนั้นพิมพ์ออกเป็น PDF ขนาด A4 หรือกระดาษขนาดใหญ่ แบบที่นำเข้ามาจะแก้ไขตามขนาดตัวไม่ได้
เกล็ดจะหมุนรอบจุดยอดอก ความยาวตะเข็บยังเท่าเดิม
เว้นว่างไว้เพื่อใช้ป้ายมาตรฐาน (ชื่อชิ้น จำนวนที่ต้องตัด ชนิดผ้า ชื่อแบบ) ตัวแปร: {piece} ชื่อชิ้น, {qty} จำนวน, {size} ไซซ์, {fabric} ชนิดผ้า, {title} ชื่อแบบ, {date} วันที่ ส่วนรหัสแบรนด์/รหัสสินค้าให้พิมพ์เป็นข้อความธรรมดา
A0/A1/A2 สำหรับเครื่องพล็อตเตอร์ พิมพ์เป็นแผ่นเดียวถ้าแบบวางพอดี
ขนาดรอบตัวเพิ่มตามระยะที่ตั้งไว้ ส่วนขนาดอื่นเพิ่มตามค่ามาตรฐานของแต่ละจุด (ความยาวหลัง +0.5 ซม. ไหล่ +0.6 ซม. แขน +0.75 ซม. ต่อไซซ์)
สร้างจากแบบผ้าหลักตามหลักห้องตัดเย็บ ไม่ได้ลอกมาตรง ๆ: มีจีบเผื่อขยับที่กลางหลัง เผื่อวงแขน 2.5 มม. ให้ซับในไม่รั้ง และชายเสื้อกับแขนสั้นกว่าขอบสำเร็จของผ้าหลักเล็กน้อย
วางชิ้นแบบโดยไม่ผิดแนวเส้นด้ายตรง: หมุนชิ้นแบบ 180° เฉพาะเมื่อช่วยประหยัดผ้า และไม่วางขวางแนวเด็ดขาด ผ้าหลัก ผ้าซับใน และผ้ากาว แยกมาร์เกอร์กัน พร้อมปริมาณผ้าที่ใช้และเปอร์เซ็นต์การใช้ผ้า